تغییر گذر زمان بعد از ظهور حضرت ولیّ امر ، امام زمان (عجل الله فرجه)حضرت امام باقر (علیه السلام) فرمودند:چون قائم (عجل الله فرجه) ظهور کند ، بطرف کوفه عزیمت نموده و چهار مسجد را در آنجا ویران سازد و تمام مسجدهای کنگرهدارِ روی زمین را خراب کرده و هموار میسازد ، راههای اصلی را وسیع گرداند و هر بالکنی که از خانه ها به کوچه آمده باشد را خراب کند ، و سر درِِ خانهها و ناودانهائی که رو به کوچهها است را از میان بردارد و تمامی بدعتها را از بین میبرداو سنتهای الهی را برقرار میدارد و قسطنطنیّه ، چین و سلسلۀ جبال دیلم را فتح مینماید ؛ و به این ترتیب هفت سال امامت میکند که هر سال برابر با ده سال از سالهای شماست ، سپس خداوند آنچه خواهد انجام دهد.[ابوبصیر گوید] به امام عرضکردم: فدایت شوم ، چگونه سالها طولانی میشود؟حضرت فرمود: خدای متعال به فلک فرمان دهد درنگ نموده و به کُندی حرکت کند، در نتیجه روزها و سالها طولانی خواهد شد.عرض کردم: عدهای معتقدند اگر در گردش فلک ، تغییری پیدا شود تباه گردد [نابود میشود].فرمود: این گفتار بیدینان است ؛ اما مسلمانان چنین اعتقادی ندارند ، چرا که خداوند ماه را برای پیامبرش (صلی الله علیه و آله) به دو نیم کرد و پیش از آن ، خورشید را برای یوشع بن نون (علیه السلام) برگرداند و از طولانی بودن روز رستاخیز خبر داده که آن روز همانند هزار سال از سالهائی است که شما میشمریدمنابع:تفسیر اهلبیت (ع): جلد ۹ ، صفحه ۶۹۶.بحارالأنوار: جلد ۵۲ ، صفحه ۳۳۹.الإرشاد: جلد ۲ ، صفحه ۳۸۵.

اولویت حضرت ولیّ امر (عجل الله فرجه) پس از ظهور و قیام چیست؟آیا اولویت آنحضرت فقط مواجهه با مستکبران است؟آیا آنحضرت فقط انتقام خونهای مظلوم تاریخ را خواهد گرفت؟از زمانیکه انسان بعنوان جانشین خدا روی زمین آفریده شد، همواره دو جبهه حق و باطل با هم ستیز داشتهاند ، یعنی فرزندان بلافصل حضرت آدم (علیه السلام) آنگاه که روی زمین آفریده شدند ، در طرفین این دو جبهه رودروی هم قرار گرفتند و این درگیری همیشه تاریخ نمودهائی داشته است ، چنانکه انبیای الهی و پیروان آنها در سوئی و دشمنان و مخالفانِ ایشان در سوی دیگر قرار داشتهاند.این حقیقت غیرقابل انکار است که همواره در این رودرروئی یک طرف خدای متعال و آموزههای وحیانی و در سمت دیگر پیروان شیطان (لعنة الله علیه) و هوای نفسانی قرار داشتهاند.وقایع تاریخی گاهی و در مدتی محدود پیروزی از آنِ جبهه حق بوده ، هر چند بعضاً بر حسب ظاهر شکست هم خورده باشد ؛ بزرگترین صحنه مقابله حق و باطل در سال ۶۱ هجری در مواجهه نیروهای شیطانی در سوئی بعنوان لشکریان یزید (لعنة الله علیه) ، و در سوی دیگر یاران و لشکریان معدودِ امام حسین (علیه السلام) شکل گرفت، البته شرایط بگونهای رقم خورد که بسیاری در این آزمون شکست خوردند و امام حسین (علیه السلام) شهید شدند ، اما این نقطه عطفی در مواجهه حق و باطل در تاریخ بوده است.اگر چه واقعۀ عاشوراء ، فاجعهای بسیار بزرگ در تاریخ است ، اما نمود رائجی در همه جوامع پیدا کرد، لذا معتقد هستیم حرکت امام حسین (علیه السلام) برای خفظ جان خود و اهلبیت (علیهم السلام) که همان حفظ اسلام حقیقی میباشد ، از مدینه به مکه و از آنجا بسمت کوفه ، ظاهراً با شهادت بهترین انسانها به پایان رسید ؛ و گرچه این شهادت نه اولین و نه آخرین حادثه رفته بر رهبرا

در کمترین زمان ممکن پس از شهادت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) ، کودتای سقیفه شکل گرفت و خلیفۀ معرفی شده از جانب خدا که همۀ مسلمانان در غدیر خمّ با او بیعت کرده بودند ، خانه نشین شد و اسلام'>اسلام حقیقی نیز طرد گردید.در کمتر از ۲۵ سال ، آموزههای الهی و زحمات ۲۳ سالۀ پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و بیعت غدیر بفراموشی سپرده شد و اسلام عثمانی یا همان اسلام اموی، در مقابل اسلام علوی شکل گرفت ؛ و توانست در یک دورۀ حساس نود ساله ، با کنار زدن علویان و دیگر رقیبان ، نه تنها یک امپراتوری عربی در پهنه وسیعی از ربع مسکون وقت ایجاد کند ، بلکه تلقی و تفسیر خاصّی از اسلام را هم در عمق ذهن امت اسلامی استقرار بخشد.دورۀ حکومت اموی ، از این جهت که نخستین قرن شکل گیری فرهنگ اسلامی است، بسیار مهم است و دیدگاههای امویان سخت در آن نفوذ دارد. البته همان زمان، جناحهای مخالف دیگری هم بجز شیعیان و علویان بودند که دربارۀ اسلام عثمانی ، تأمل داشته و آنرا نمیپذیرفتند. خوارج ، جناحی از قریش از پیروان خاصّ شیخین [رهبران کودتای سقیفه (لعنة الله علیهما)]، مانند جریان عبدالله بن زبیر (لعنة الله علیهما) ، و نیز جریانی وابسته به معتزله و مرجئه با رهبری ابوحنیفه (لعنة الله علیه) که مخالف امویان بودند، اما جریان غالب و اسلام فراگیر متعلق به امویان بود.اساس این دولت، غلبه دادن نگرش عربی و قبیلهای بر اسلام بود. آنها تلاش کردند دین را تفسیر عربی کنند و در اینکار موفق بودند.بنی امیه (لعنة الله علیهم) در ایجاد توازن میان قبایل عربی و بخشش به رؤسای برای تقسیم میان بدویان که درآمد چندانی هم نداشتند، تلاش میکردند و میکوشیدند تا با پولی که از بلاد میرسید ، دهن آنها را بندد. این تجربۀ معاویه (لعنة الله علیه) بود که ب